Drga melodia...

 " Miłości nie ogranicza odległość ani żaden kontynent. Oczyma sięga gwiazd. " - ten cytat z pierwszej części sagi o siedmiu siostrach D'Aplièse staje się mottem całej serii. Lucinda Riley, brytyjska pisarka irlandzkiego pochodzenia, z każdą książką siostrzanego cyklu zabiera nas w inny zakątek świata, do przeszłości i teraźniejszości, pokazując silne kobiece charaktery, trudności z jakimi się muszą mierzyć i różne oblicza miłości. O serii dowiedziałam się przypadkiem, natrafiając na smutną wiadomość o śmierci autorki i zapowiedzi ostatniego tomu, który ma zostać wkrótce dokończony przez jej syna. Choć pierwszą część uznaję za najsłabszą, zaintrygowała mnie na tyle, że chętnie sięgnęłam po kolejne, z których każda coraz bardziej mi się podobała. Książki z cyklu "Siedem Sióstr" są napisane w sposób bardzo przemyślany, warto docenić skrupulatną pracę autorki nad każdym tomem - przeprowadzane wywiady, dokładne badania i poszukiwania na temat opisywanych postaci, kr...

Sue Monk Kidd znałam już z "Sekretnego życia pszczół" i "Czarnych skrzydeł". Czytałam je dwa lata temu i pamiętałam, że mi się podobały. Kiedy więc zobaczyłam "Podróże z owocem granatu" na półce, kupiłam książkę bez zawahania. Tym bardziej, że, jak wyczytałam z okładki, opowiada o podróżach, Grecji i Francji oraz relacji matki i dorastającej córki.  Od jakiegoś czasu książki, które wybieram okazują się idealnie pasować do tego, co przeżywam. "Oswajanie szkła" z główną bohaterką pracą przeczytałam przed podjęciem się pierwszych praktyk. "Księżyc zza nikabu" opowiadający historię polskiej muzułmanki - po powrocie z Turcji. Teraz "Podróże z owocem granatu" skończyłam, gdy sama coraz pewniej wkraczam w dorosłość. Być może jednak z każdej książki można wydobyć cząstkę dla siebie. I każdy z danego dzieła wydobywa coś zupełnie innego. Na pewno chciałabym, żeby taka była moja twórczość. Taki jest też dziennik Sue Monk Kidd i A...

Panią Ewę Zarychtę miałam okazję poznać w zeszłym roku, na targach książki w Krakowie. I z tamtych właśnie targów przyniosłam do domu Egipt - publikację "Księżyc zza nikabu", autorstwa Pani Ewy i Jej córki Moniki.  Monika Abdelaziz jest polską muzułmanką, która w tym tajemniczym i pełnym kontrowersji kraju odnalazła prawdziwą miłość. W książce wraz z mamą opisują swoje doświadczenia związane z pobytem w egzotycznym państwie. Poznamy Egipt nie-turystyczny, pełen absurdów, które dostarcza codzienność, ale też piękna w postaci natury, cudów architektonicznych i ludzi.

9 czerwca 2017 roku w Klubie Dziennikarzy "Pod Gruszką" w Krakowie odbyła się uroczysta promocja mojej powieści "Arkandel". Dziękuję bardzo za niesamowity wieczór. Pani Alicji Tanew za wspaniałe prowadzenie spotkania, Wiktorii Jurczyk za piękny, wzruszający śpiew, Kamilowi za przeczytanie fragmentów książki, siostrze za przeczytanie swojej recenzji, rodzicom, bez których wsparcia nie zaszłabym tak daleko i wszystkim gościom, którzy przybyli na spotkanie :) Z djęcia z promocji: Nagranie z promocji: Transkrypcja nagrania:

Zapraszam w niesamowitą podróż na Arkandel! "Co łączy Riwierę Czarnogórską z chorwacką wyspą Arkandel? Jaki jest związek między tajemniczym zeszytem a rodzinnymi wakacjami? Niewiadomych jest wiele, a pewne jedynie to, że czytając staniemy wobec dalszych pytań - o sens życia, znaczenie uczuć, inny, równoległy świat, w którym nadal wybrzmiewa głos z przeszłości. To, co minione, nieoczekiwanie uobecnia się w świetle wakacyjnego słońca, zmieniając letnią eskapadę bohaterów w okazję do wielkich porządków w ich związku. Wystarczy otworzyć czyjś zeszyt." - taki opis znajdziemy na okładce mojej debiutanckiej powieści "Arkandel". Książka wkrótce ukaże się w Novae Res - największym wydawnictwie na pomorzu. Będzie dostępna do zamówienia na stronie zaczytani.pl , w wybranych księgarniach i największych polskich bibliotekach.

W najnowszym Literacie Krakowskim ukazał się fragment mojej niepublikowanej jeszcze powieści zatytułowanej "Arkandel". Katarzyna Bułat ARKANDEL  (fragmenty) Codziennie rano wstawałem przed wschodem słońca i biegałem. Unosiłem się i opadałem razem z krętymi ścieżkami, które spływały ze szczytów wzgórz prosto do morza lub płynęły w poprzek wzniesień. Biegałem jakby korytami rzek. Z jednej i z drugiej strony ogrodzone były one kamiennymi murkami. Tylko jedna ścieżka, ta nad samym brzegiem, różniła się nieco od innych i nie posiadała typowego dla krajobrazu stosu kamyków regulującego jej szerokość. Wiła się wzdłuż morza raz grubsza, raz węższa, miejscami przechodziła nawet w piaszczystą plażę, ale przeważnie była co najmniej metr powyżej wody, oblewana jednak przez nią, rozpryskującą się na skałach i osadzającą na nich sól. (…)